Zeilboten liggen drie tot vier diep opgestapeld bij Dinner Key Marina — 587 natte ligplaatsen, deinend op de golven van Biscayne Bay — terwijl een halve mijl landinwaarts het brunchen-publiek op Commodore Plaza voor tienen op zaterdag van de stoeprand-tafels op de stoep morst. Coconut Grove werd gesticht in 1873, drieëntwintig jaar voordat Miami zelf in 1896 werd geïncorporeerd, en het gedraagt zich nog steeds als de oudere, zelfverzekerdere verwant op de familiereünie: tot 1925 een zelfstandige gemeente, en een wijk die nooit volledig heeft geaccepteerd dat het tot het stratenplan van iemand anders behoort. Banyan- en levende eiken overspannen straten die kronkelen en doodlopen bij het water in plaats van recht te lopen, de bladerkroon op sommige plaatsen dik genoeg om de zon te blokkeren die overal elders in deze stad heerst. Het is een dorp genaaid in een metropool, en de laatste tijd assembleert het stilletjes een van de meest serieuze restaurantscènes van Miami, naast het zeildoek en de schaduw.
Waar Coconut Grove bekend om staat
Vraag een trouwe Miamiaan wat de Grove is en je krijgt een variatie op hetzelfde antwoord: het is de wijk die er het eerst was. Gesticht in 1873 door Bahamaanse en Nieuw-Engelandse nieuwkomers die kwamen voor het klimaat en de kust, dateert Coconut Grove van meer dan twee decennia voor de stad Miami, en het stratenplan laat dat nog steeds zien — kronkelende, beschaduwde lanen aangelegd door mensen die nog niet in een grid dachten, omdat er geen grid was om in te denken. Die onafhankelijkheid bleef formeel bestaan tot 1925, toen de Grove bij Miami werd gevoegd, en informeel is het nooit echt gestopt. Bewoners vertellen je, niet altijd vriendelijk, dat de rest van de stad zich opbouwde; de Grove liet gewoon bladeren groeien. Het resultaat is een wijk die aanvoelt als een klein stadje onder een groen dak — de cafétafels op Commodore Plaza die elke ochtend op de stoep morsen, hondenuitlaters die door de schaduw snijden, een tempo dat meer gemeen heeft met een Caribische havenstad dan met de torens die zes mijl noordwaarts in Brickell verrijzen.
Waar te eten en drinken
Het eten is waar de Grove stilletjes zijn oude reputatie is ontgroeid als een plek die je bezoekt voor de jachthaven en blijft voor de bomen. Chef Michael Beltran is de rode draad: bij Ariete (3540 Main Hwy) runt hij het fine-dining vlaggenschip van de wijk, een keuken die Cubaanse huiselijke kookstijl door een hedendaagse, Frans-georiënteerde lens duwt — eend canard à la presse verschijnt op proefmenu's die lang van tevoren volgeboekt zijn, en het is de moeite waard om een reservering vast te leggen voordat je landt.
Een paar deuren verder op 3444 Main Hwy doet Beltran's tweede act, Chug's Diner, het tegenovergestelde trucje: een Michelin Bib Gourmand-verwijzing voor eten dat bewust los en speels is, Cubaans-Amerikaans dinereten tegen prijzen die niet dezelfde vooruitplanning vereisen.
Voor iets rustigers combineert Krüs Kitchen door Michelin aanbevolen, met een Green Star bekroonde seizoenskeuken met een door kaarslicht verlichte eetzaal omsloten door glasblokken — het soort plek dat je boekt voor een jubileum in plaats van een dinsdag. Le Bouchon du Grove draait al drie decennia zijn bistroprogramma in Lyon-stijl, escargot en eendenconfit worden geserveerd met een glas gratis champagne, een kleine attentie die vaste gasten trouw heeft gehouden lang voordat 'Cubaans-Franse proefmenu' een uitdrukking was die iemand over deze wijk gebruikte.
De ochtend is van GreenStreet Cafe, de klassieke brunchspot op het trottoir van de Grove, direct aan Commodore Plaza, en van El Bagel, waar handgerolde, langzaam gefermenteerde bagels elke nacht vers uit de oven komen en op weekendochtenden echte rijen voor de deur trekken — kom vroeg of accepteer het wachten als onderdeel van het ritueel.
Voor diner met uitzicht runt Loretta and the Butcher een Argentijnse parrilla op een compact dek aan Commodore Plaza, met zelfgemaakte chimichurri en steaks die het zware werk doen, terwijl Regatta Grove het meest ambitieuze adres van de wijk is geworden: een eetcentrum van een hectare aan het water, gebouwd rond vijf afzonderlijke keukens van chefs met Michelin- en James Beard-erkenning, in feite een foodhal voor mensen die foodhallen serieus nemen.
Nachtleven
De Grove zou nooit met South Beach kunnen concurreren op volume, en het probeert het ook niet. Wat hier doorgaat voor een groot avondje uit is een dakterras, een wijnkaart, of — op een goede donderdag — stand-upcomedy in een bar die al alcohol schenkt sinds vóór de meeste clubs van Miami bestonden. Level 6 ligt bovenop het Libanese restaurant Amal op 3480 Main Highway, een rooftoplounge met panoramisch uitzicht over Biscayne Bay, Spaanse kleine gerechten en cocktails die met genoeg zorg zijn gemaakt dat je een tweede bestelt, zelfs als je er maar één van plan was.
The Taurus bezit de oudste drankvergunning van Miami en draagt die dienovereenkomstig — ongepolijst barbaar, een publiek dat al jaren komt, en donderdagavond-comedyavonden die een andere energie trekken dan het ansichtkaartbeeld van het nachtleven van Miami. En bij Mr. C Miami verandert Bellini het dakterras van het hotel in een Italiaans restaurant-bar met zijn eigen panoramische uitzicht over de baai, een iets formeler antwoord op dezelfde golden-hour-neiging. Niets van dit alles loopt veel na middernacht door met echte overtuiging. Als je op zoek bent naar een club, zit je in de verkeerde wijk; als je op zoek bent naar een goede drank met uitzicht en een redelijke bedtijd, zit je precies waar je moet zijn.
Dingen om te doen
Het uithangbord van de Grove heeft geen kwalificatie nodig: Vizcaya Museum and Gardens (3251 S Miami Ave) is een villa in Italiaanse renaissancestijl met 34 kamers, voltooid in 1916 als winterresidentie van industrieel James Deering, gelegen op 4 hectare formele tuinen die rechtstreeks naar Biscayne Bay aflopen. Het is dagelijks open behalve op dinsdag, en het beloont een onhaastig bezoek — dit is het soort plek waar alleen al de tuinen een middag kunnen vullen.
De geschiedenis gaat nog dieper bij The Barnacle Historic State Park, het oudste huis van Miami-Dade dat nog op zijn oorspronkelijke plek staat, gebouwd in 1891 door Ralph Munroe, een van de daadwerkelijke oprichters van de Grove — er doorheen lopen is het dichtst dat de wijk bij een tijdmachine komt.
Plantenliefhebbers moeten tijd maken voor The Kampong, een collectie van 4,5 hectare met zeldzame tropische soorten, samengesteld in het voormalige huis van plantenontdekker David Fairchild — een stillere, meer gespecialiseerde stop dan Vizcaya, maar niet minder opmerkelijk. En dan is er nog het water zelf: Dinner Key Marina, Florida's grootste jachthaven met natte ligplaatsen, is het startpunt voor zeiltochten en kajaktochten over Biscayne Bay, en zelfs als je geen boot op stapt, is een wandeling over de steigers bij golden hour een zeer Grove manier om een avond door te brengen.
Waar te winkelen
Winkelen in de Grove draait bijna volledig om CocoWalk (3015 Grand Ave), een openluchtcomplex dat na een grote renovatie ongeveer 14.000 vierkante meter winkel-, eet- en kantoorruimte heeft en nu bijna volledig verhuurd is. Het mengt nationale namen — FP Movement voor activewear, Bluemercury voor huidverzorging, een tweelaags Edward's-vestiging — met het soort café- en restauranttenants dat het net zo goed een plek maakt om te zitten als om te winkelen.
Het is geen fashionbedevaart zoals delen van Miami's Design District zijn geworden, maar het is echt nuttig, gemakkelijk te voet bereikbaar vanaf Main Highway, en voelt zelden aan als het winkelcentrum dat het technisch gezien is — meer een overdekt plein dat toevallig winkels heeft dan een bestemming op zich.
Waar te verblijven in Coconut Grove
De hotelscene van de Grove is klein, chique en geclusterd binnen een paar straten van Main Highway en CocoWalk, wat betekent dat bijna overal waar je landt binnen loopafstand van de hele wijk ligt. The Ritz-Carlton Coconut Grove leunt bewust op de artistieke, bohemien-identiteit van het gebied in plaats van de generieke vijfsterrenrol te spelen, en het is een nuttig signaal voor de categorie als geheel: dit is geen wijk met uitgestrekte strandresorts, maar een met boetiekhotels met oog voor design, die ervan uitgaan dat je hier bent voor de bomen en de restaurants en niet voor een privé stukje strand. Budgetreizigers moeten vooraf weten dat er weinig echt budgetaccommodatie in de wijk zelf is — de prijsklasse van de Grove loopt over de hele linie van midden- tot hogere klasse, passend bij de door Michelin aanbevolen keukens verderop in de straat.
Rondkomen
De Oranje Lijn van de Metrorail heeft drie stations in het gebied — Vizcaya, Coconut Grove en Douglas Road — wat handiger klinkt dan het in de praktijk is: het station Coconut Grove ligt bij SW 27th Avenue, ongeveer anderhalve kilometer van de restaurantstrook op Main Highway, dus reken op een wandeling van 15-20 minuten, of een korte bus- of ride-sharingrit, om de kloof te overbruggen nadat je van het perron bent. Vanuit het centrum van Miami duurt een ride-sharing rit ongeveer 12 minuten van deur tot deur, en Miami International Airport is ongeveer 20-25 minuten met de auto. Als je eenmaal in de kern bent — Main Highway, Commodore Plaza, CocoWalk, Peacock Park — ligt alles dicht genoeg bij elkaar dat een auto meer last dan gemak is, en de boombedekking maakt wandelen, zelfs in de hitte van Miami, echt aangenaam in plaats van afmattend.